De wereld van Mecklenburg/Vorpommern

Blogs

Gisteren rustig aan gedaan. Naar Celle om panorama’s te maken en daarna wat boodschappen voor de voorraadkast.

Vandaag willen we naar Bergen Belsen, het kamp waar Anne Frank is omgekomen.
Het is nog steeds stralend weer en warm. Het kamp ligt hemelsbreed zo,n 8 km bij ons vandaan en bereikbaar via een drukke weg.
Ik besluit een route in de gps te zetten door een rustig bosgebied. Zo moeten we 25 km fietsen voordat we bij Bergen Belsen zijn.

Halverwege krijg ik toch een beetje de zenuwen. We fietsen over verlaten bospaadjes, soms niet meer dan een met onkruid vol gegroeid karrespoor.
Er is niemand te zien en er woont niemand. Ik realiseer me dat als we hier vallen of ons iets anders overkomt, ik niet zou weten hoe ik de hulpdiensten duidelijk kan maken waar we ons bevinden.
De uitgestrektheid en de grote stilte van dit deel van het land overvalt ons. Stug doorfietsen en genieten van de natuur. Eindeloze naaldbossen op een tapijt van bosbesstruiken.
naamloosUiteindelijk komen we bij “die Gedenkstätte”  Bergen Belsen.
Grote parkeerplaats, indrukwekkende entree met grote poort en gebouwen. zoals  het documentatiecentrum.
In het docu-centrum vinden we foto’s films en documenten van slachtoffers, overlevenden en bevrijders.
We lopen zo’n 3 kwartier rond en worden niet vrolijker. Het kamp zelf is grotendeels geëgaliseerd. Barakken e.d. kun je er niet vinden. Wel grafheuvels, waarin massagraven van onvoorstelbare aantallen slachtoffers. Tintigduizend,……Tweeënvijftigduizend…… etc.
Het is goed om te zien hoe goed de Duitsers dit monument onderhouden en het gehele jaar door  openstellen. We zien vele bussen met schooljeugd, die het kamp bezoeken.

De terugtocht is een makkie van 9 km.
Omdat we de volgende dag vertrekken naar onze volgende camping breken we de tent deze avond al af om te voorkomen dat deze misschien nat wordt.
We hebben de tent nog maar net droog ingepakt, als de lucht betrekt en gerommel in de verte slecht weer aankondigt. En weldra vallen de eerste druppels.
Na vijf minuten begint het te hozen, een ware wolkbreuk. Voor onze caravan ontstaat een zee van water, de hagelkorels slaat zo hard op het dak van de caravan, dat het een verademing is om de gehoorapparaten uit te doen.  Na een half uur keert eindelijk de rust terug. Een kleine inspectie leert, dat we er schadevrij vanaf zijn gekomen. In tegenstelling tot onze reisleiding, die het verlies van een luifel moesten betreuren.

Morgen wacht een reis van 300 km

celle 4De tweede dag:

Stralend weer bij het ontwaken.
we besluiten vroeg te vertrekken voor een fietstocht naar Celle.

Celle is een oud stadje, dat in vroegere tijden hoogtij kende. Die Altstadt bestaat uit vakwerkhuizen en in het centrum staat een kasteel, dat dienst deed als residentie voor vele vorsten. De combinatie van die Altstadt en het kasteel met een prachtige slottuin, maakt Celle erg aantrekkelijk voor de toerist.

De avond ervoor hadden we de route ” die Allerweg” (langs de rivier de Aller) al in de fietsnavigatie gezet, omdat de bewegwijzering hier nogal te wensen overlaat.

De 17 km lange tocht gaat door een prachtig bosrijk gebied, waarbij af en toe de Aller tussen de bomen door zijn gezicht laat zien. We komen op onze tocht geen auto’s tegen of ander gemotoriseerd verkeer, hooguit een enkele wandelaar of fietser.celle 2
Het is zondagochtend en in de slottuin wordt een concert gegeven door een mannenkoor. Het repertoir is volksmuziek, zeemansliederen en een enkele dijenkletser. De begeleiding bestaat uit een accordeon.

Die Altstadt is prachtig en ik besluit morgen opnieuw te gaan, maar dan met de auto, om enkele panorama foto’s te maken. Met name het plein in het centrum en de slottuin, die de allure heeft van een arboretum, lenen zich daar perfect voor.
Celle is de oorlog ongeschonden door gekomen, waardoor al dit moois bewaard is gebleven.

We eten broodjes in de slottuin en rijden terug naar de camping.
Daar maken we, zittend onder een boom, nader kennis met onze buren, Hans en Ellie, alvorens we naar de barbecue gaan.

Vijf uur: barbecue. Zelfde opstelling in grote kring. Prima vlees, verzorgd door de reisleiding. Beetje hoog Heino-gehalte van de muziek, verzorgd door een DJ onder  ons.
Het slaapt heerlijk in onze caravan.

 

 

Save

Save

Save

Al vroeg vertrokken, 08.00 uur, omdat we voor de Mittagsruhe van 1 to 3 uur op de camping wilden arriveren.
De Spanjaarden mogen dan een siësta houden, maar hier in Duitsland is de Mittagsruhe bij elke camping een vast gebruik.
Naast snurkende Duitsers levert dit fenomeen nog een groot nadeel op: Je kunt de camping niet op, maar ook niet af.
Je zult moeten wachten tot de campingbaas ontwaakt en de poort weer open doet. Ook al heb je een pasje voor de slagboom….tussen 1 en 3 werkt die  dus  niet.
De reis verliep voorspoedig, auto en caravan deden het goed. Dus de stemming was goed, alleen af en toe onderbroken door een chagarijnige blik op de benzinemeter, waarbij we constateren dat niet alleen de bestuurder zuipt…

Wij redden het voor de Mittagsruhe op de camping te arriveren en zetten met een redelijke souplesse ons kleine voortentje op. Krachttermen blijven binnensmonds hetgeen ons gepast trots maakt.
De meeste caravans moeten nog komen, maar dat wordt na 3 uur. En ja hoor, kort na 3 uur trekt een hele caravaan caravans het veldje op, dat voor onze groep gereserveerd is.

Wij rijden nog even snel het dorpje Winsen in om een supermarkt te vinden.
Midden in het dorp, aan een hele drukke doorgaande weg staat een gebouw met een hoge schoorsteen. En daar bovenop, een nest met jonge ooievaars. Vader en moeder vliegen af en aan.

Vijf uur is er gezamenlijk koffie drinken.
We nemen onze stoeltjes en kopjes mee en scharen ons in de grote kring, die voor de caravans van de reisleiding is opgebouwd. Uiteraard schudden we links en rechts wat handjes en proberen wat namen in vogelvlucht in te prenten. Dit werkt niet echt en ook de kring maakt een gesprek met iemand anders dan je buurman links of recht onmogelijk. Er is gebak en een lekker bakkie.

Na de koffie wacht nog een spannende taak:  de satellietschotel moet worden opgesteld……!!
Een week eerder, bij het proefkamperen in Ootmarsum, hadden we een nogal traumatische ervaring opgedaan. Uren draaien met de schotel, eindeloos piepen met de “Satfinder”, maar geen beeld. Toch zeker toen een dag blind staan roeren in het Heelal, op zoek naar Astra 1,2 of 3. En naast ons stond een man, die had precies hetzelfde probleem. Ook hij omarmde zijn schotel meer dan een halve dag, terwijl de “Satfinder”de meest intense piepjes uitstootte. Maar ook hij …..geen beeld.
Naast mijn buurman stond een man, die zeer ontspannen een krantje onder de luifel zat te lezen en ons af en toe meewarig aankeek.
Op mijn vraag of hij wel beeld had antwoorde hij: “Dat gestuntel waar jullie mee bezig zijn, heb ik jaren geleden al opgegeven. Ik heb geen TV bij me en heb een heerlijk rustige vakantie”
Dat dan weer wel dus.

In Winsen bleef ons deze ellende bespaard. Even draaien en …..direct beeld. Dit succes is zeker niet in de laatste plaats te danken aan een behulpzame schoonzoon, die thuis enkele dingen haarfijn had ingeregeld.

Henk en Ingrid

 

Vandaag was het dan zover.

De eerste bijeenkomst voor de reis naar Noord Duitsland.
De persoonlijke uitnodiging hadden we een tijdje geleden al ontvangen  en iedereen was dan ook op tijd aanwezig in het Hoogspel in de gemeente Delden. Twintig koppels, in het bezit van een caravan en vastbesloten om 4 juni te verzamelen op een camping in Winsen, in de buurt van Celle in Duitsland.
Er heerst al een geanimeerde sfeer bij binnenkomst. Velen kennen elkaar al van vorige reizen en voor hen is het en soort reünie.
Voor ons is iedereen een vreemde. We beginnen maar met handjesschudden, onderwijl onze naam mompelend. Het is illusoir te denken, dat je hier iets wijzer van wordt, maar het is een manier om te acclimatiseren in het groepsgebeuren.
Als we uiteindelijk een plekje aan tafel hebben ingenomen, wordt het wat overzichtelijker.
We beginnen een gesprekje met de mensen links en rechts van ons en tegenover. Zo vernemen we al ras dat onze linker en rechter buurtjes al geroutineerde TCC-ers zijn, maar  tegenover ons zitten ook nieuwelingen, net als wij. Als iedereen is voorzien van koffie of thee, opent de reisleiding de bijeenkomst.

De reisleiding bestaat uit 3 echtparen: Trijnie en Bert, Hanneke en Martin, Manny en Ben. Zij hebben al het nodige werk verricht, wat blijkt bij het uitreiken van het Routeboek. Voor iedere deelnemende caravan een keurig  ingebonden  exemplaar.
We komen er al snel achter, dat door de technische ontwikkelingen, er geen routes in het routeboek staan.  De TomTom neemt tegenwoordig deze taak over.
We vinden er gegevens over alle deelnemende  koppels, incl. foto’s,  check lijsten, adviezen en schema’s voor het reizen in equipes.
Kortom een nuttige verzameling gegevens als basis voor de komende reis.

Tot slot ook een label van 20 bij 10 cm met onze namen in groot formaat  erop en die voor het raam van onze caravan geplakt moet worden. Ik leg uit aan mijn buurvrouw, dat dit waarschijnlijk  bedoeld is om te voorkomen, dat we ’s avonds in een verkeerde caravan stappen. Zij deelt mijn mening niet.

Als we naar huis terug rijden schrijf ik nog even op wat we vooral niet moesten vergeten:

  • Pannenkoekenmeel

  • Een foto van vroeger

  • Jeux de Boules ballen

Nog ruim 14 dagen voordat we vertrekken. Ik kan niet wachten!

Zomer - Zak.